Statyczna nakladka

Ponad 20 lat wspieramy biznes. Doradzamy, jak podejmować i realizować trudne przedsięwzięcia. Czasem odradzamy.

-----------

WŁODZIMIERZ GŁOWACKI

Statyczna nakladka

Przewidujemy zachodzące zmiany, co pozwala nam dostosować strategię działania nawet przy najbardziej nietypowych sprawach.

-----------

Joanna Basińska

Statyczna nakladka

Zabezpieczamy interesy przedsiębiorców. Minimalizujemy zagrożenia i pomagamy w procesie realizacji projektów inwestycyjnych.

-----------

Rita Świętek

previous arrow
next arrow

SYSTEM KAUCYJNY OPAKOWAŃ OD STYCZNIA 2025 R.

Od 1 stycznia 2025 roku w Polsce obowiązywać będzie system kaucyjny, którego podstawą będą przepisy Ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (dalej: Ustawa). Treść przedmiotowej regulacji ogłoszona została w ustawie z dnia 13 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi oraz niektórych innych ustaw. Jest to regulacja o charakterze proekologicznym, jej celem jest zmniejszenie negatywnego wpływu opakowań wykonanych z tworzyw sztucznych na środowisko. Nowe rozwiązania mają zwiększyć poziom selektywnego zbierania, a w efekcie także recyklingu odpadów opakowaniowych. Na ten moment system kaucyjny obowiązuje lub jest w trakcie wdrażania w kilkunastu europejskich państwach.

Systemem kaucyjnym objęte zostaną:

  • plastikowe butelki jednorazowe o pojemności do 3 litrów;
  • szklane butelki wielorazowego użytku o pojemności do 1,5 litra;
  • metalowe puszki o pojemności do 1 litra.

Wprowadzenie systemu kaucyjnego oznaczać będzie nałożenie na konsumentów dodatkowej opłaty (kaucji), która będzie im zwracana w przypadku zwrotu pustego opakowania do punktu zbiórki. By zwrócić opakowanie w punkcie zbiórki konsumenci nie będą musieli okazać dowodu zakupu produktu.

Najwięcej nowych obowiązków związanych z systemem kaucyjnym spoczywać będzie na podmiotach wprowadzających produkty do obrotu. Będą one zobowiązane do powołania lub nawiązania współpracy z operatorem (podmiotem reprezentującym), odpowiedzialnym za wdrożenie i prowadzenie systemu. Operator będzie między innymi selektywnie zbierał opakowania lub odpady opakowaniowe, tworzyć systemy ich odbiorów i transportu, a także rozliczać kaucje ze sklepami. System kaucyjny będzie zdecentralizowany, co oznacza, że każdy przedsiębiorca wprowadzający produkty na rynek będzie miał możliwość powołania własnego podmiotu zajmującego się zbiórką opakowań

Podmioty wprowadzające produkty do obrotu obowiązane będą do osiągania odpowiedniego poziomu selektywnego zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych. Poziom ten będzie sukcesywnie wzrastać w następujący sposób:

  • 77% w 2025 roku;
  • 81% w 2026 roku;
  • 84% w 2027 roku;
  • 87% w 2028 roku;
  • 90% w 2029 roku i w następnych latach.

Jeżeli podmiot wprowadzający produkty do obrotu nie rozpocznie współpracy z operatorem lub nie osiągnie ww. poziomów selektywnego zbierania opakowań, to będzie on zobowiązany do uiszczenia opłaty produktowej. Wysokość tej opłaty w 2025 roku ma wynieść 10 groszy za kilogram niezebranych opakowań i tak samo jak poziom selektywnej zbiórki opakowań będzie rosnąć wraz z kolejnymi latami obowiązywania systemu kaucyjnego w Polsce.

Nowe regulacje wpłyną także na sklepy detaliczne. Różnica między obowiązkami przedsiębiorców prowadzącymi sklepy detaliczne będzie zależeć od ich powierzchni sprzedaży. Każdy sprzedawca produktów podlegających pod system kaucyjny będzie zobowiązany do pobierania kaucji. W przypadku jednostki handlu detalicznego lub hurtowego o powierzchni sprzedaży nie większej niż 200 m2, w której użytkownikom są oferowane produkty w opakowaniach na napoje objętych systemem kaucyjnym zwracanie kaucji oraz zbieranie pustych opakowań będzie jedynie fakultatywne. Inaczej sytuacja ma się w przypadku sklepów detalicznych o powierzchni sprzedaży powyżej 200 m2, gdyż te zobowiązane będą do zwracania opłaty kaucyjnej i zbierania opakowań.

Dyskusyjny wydaje się względnie krótki okres na przygotowanie do wdrożenia nowych regulacji (15 miesięcy od ogłoszenia zmiany przepisów). Pojawiają się także głosy postulujące zmianę nadchodzących regulacji, chociażby w zakresie wdrożenia systemu rozszerzonej odpowiedzialności producenta czy zmiany wysokości kaucji lub opłaty produktowej. Niemniej, na tę chwilę system kaucyjny zacznie obowiązywać już od początku 2025 roku, dlatego w przypadku potrzeby wdrożenia odpowiednich zmian w przedsiębiorstwie konieczne jest zaimplementowanie w strukturze dostosowanych narzędzi informatycznych, rozwiązań technologicznych, regulacji i procedur pozwalających zoptymalizować procesy biznesowe wywołane przedmiotową nowelizacją. 

Kancelaria Głowacki i Wspólnicy była jednym ze sponsorów turnieju squasha „PSA Poznań Open Challenger Tour $6000”

Nie samą pracą prawnik żyje, a doświadczenia związane ze Sportlex testujemy w praktyce!

Kancelaria Głowacki i Wspólnicy była jednym ze sponsorów turnieju squasha „PSA Poznań Open Challenger Tour $6000”, organizowanego przez poznański klub 11punkt.

Podczas trwającej 5 dni konkurencji, starli się zawodnicy z 16 różnych państw, w tym z Czech, Belgii, Kuwejtu, Szkocji, Irlandii, Danii, Nowej Zelandii czy Liechtensteinu. Poznańskie korty przyniosły szczęście Jakubowi Solnickiemu, dla którego to już trzeci tytuł w karierze.

PSA Poznań Open Challenger Tour $6000, to pierwszy tak prestiżowy turniej squashowy w Polsce od wielu lat oraz drugi w historii miasta Poznań (PSA $3k 2023 – 11punkt). Turniej ten jest zaliczany do światowego zawodowego rankingu PSA (Professional Squash Association). Ranga turnieju typu PSA Challenger Tour $6000 to odpowiednik turniejów ATP Challenger Tour $50000 z tenisa ziemnego.

Zwycięzcy oraz wszystkim uczestnikom serdecznie gratulujemy!

Od marca działa nowe biuro GWLEX w Katowicach!

W związku ze stale rosnącym i rozszerzającym się zakresem świadczonych usług, w tym związanych z obsługą podmiotów korporacyjnych, nasza kancelaria zdecydowała się otworzyć nowe biuro. Już od marca 2024 roku kolejna siedziba kancelarii pojawiła się w Katowicach. Można nas znaleźć w Silesia Business Park przy ul. Chorzowskiej 150 (budynek B).

Silesia Business Park to doskonałe miejsce dla prowadzenia biznesu, dogodnie zlokalizowane komunikacyjnie – linie tramwajowe, 15 min drogi od głównej stacji kolejowej centrum. Jest to obiekt klasy A z panoramicznym widokiem. Na terenie parku mieści się stacja miejskiej wypożyczalni rowerów „city by bike” oraz około 600 miejsc parkingowych.

Oddział w Katowicach powierzony został w ręce nowego członka kancelarii – adw. Rafała Macheckiego. Mec. Machecki już od 2009 roku wykonuje zawód adwokata. Posiada bogate doświadczenie w zakresie obsługi prawnej podmiotów gospodarczych, ze szczególnym uwzględnieniem podmiotów z branży motoryzacyjnej oraz medycznej.

To już nasze trzecie biuro. Poza Katowicami można nas również znaleźć w Warszawie (ul. Marszałkowska 76) oraz Poznaniu (ul. Paderewskiego 8).

Przełomowa uchwała SN dotycząca składek ZUS w spółce z.o.o

W uchwale z dnia 21 lutego 2024 r. Sąd Najwyższy orzekł, że

„Wspólnik dwuosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, posiadający 99 procent udziałów nie podlega ubezpieczeniom społecznym na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2023 r., poz. 1230)”

Przedmiotowa uchwała przełamuje dotychczasowe niekorzystne wyroki sądów powszechnych. 

Zgodnie z obecnie obowiązującym art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych z dnia 13 października 1998 r. (Dz.U. z 2023 r. poz. 1230 – tekst jednolity) wskazuje, że wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest zobowiązany do opłacania składek ZUS .

Brzmienie tego przepisu w sposób jednoznaczny wskazuje, że w obecnym stanie prawnym wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest objęty ubezpieczeniem społecznym. Jednak Zakład Ubezpieczeń Społecznych od lat dokonuje niekorzystnej wykładni analizowanego przepisu wskazując, że osoby prowadzące pozarolniczą działalność zobowiązane są do opłacania składek społecznych w sytuacji gdy w spółce jest więcej niż jeden udziałowiec.

ZUS w swoich rozstrzygnięciach wskazuje, że mamy do czynienia z tak zwanym „ wspólnikiem iluzorycznym” wskazując, że mniejszościowy wspólnik w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością nie ma realnego wpływu na sprawy spółki.

Takie stanowisko nie znalazło potwierdzenia w prezentowanym wyroku.

Zdaniem Sądu Najwyższego stanowisko ZUS należy uznać za nieprawidłowy i nie jest oparte na żadnym przepisie prawa.

Zdaniem Sądu mniejszościowy wspólnik który posiada choćby 1% udziałów, nadal jest pełnoprawnym wspólnikiem spółki kapitałowej i posiadającym wszelkie prawa wspólnika takie jak prawo do dywidendy.

W ustnych uzasadnieniu wyroku sędzia sprawozdawca Zbigniew Korzeniowski, wskazał, że uchwała wynika z przełożenia przepisu – art. 8 ust.6 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych z dnia 13 października 1998 r.

Przyczyną wprowadzenia przepisu od 1 stycznia 2023 r. było umożliwienie wspólnikom spółki z ograniczoną odpowiedzialnością zatrudnianie się w swoich spółkach jako pracownicy, aby nie wykorzystywać ubezpieczenia rolniczego.

– Jeśli jest dwóch wspólników spółki, to nie ma mowy o jednoosobowej działalności gospodarczej w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością i nie ma znaczenia, czy wspólnik dominuje ze względu na posiadane udziały czy nie – wyjaśniał sędzia Korzeniowski. – A zatem w tej sprawie nie było jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Przepis o ubezpieczeniu więc nie ma zastosowania, schodzi na bok kwestia, czy wspólnik dominuje w spółce czy nie, gdyż trzeba się trzymać ściśle ustawy. Wszelkie inne wykładnie są contra legem.

Uchwałę Sądu Najwyższego należy ocenić pozytywnie przełamuje ona niekorzystną dla przedsiębiorców wykładnie przepisów dokonywaną przez inne składy sędziowskie. Jednak nie jest pewne, czy uchwała ta zostanie zaakceptowana przez ZUS w swoich decyzjach.

Dlatego decyzja o założeniu spółki z.o.o lub przekształceniu JDG w spółkę z.o.o powinna być poprzedzona analizą prawną.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznaje racje Audi w sporze z polskim przedsiębiorcą

Koniec stycznia przyniósł odpowiedzi na pytania zadane przez Sąd Okręgowy w Warszawie w trybie prejudycjalnym w związku ze sporem pomiędzy Audi AG a GQ (polski przedsiębiorca prowadzący sprzedaż części zamiennych do samochodów, w tym właśnie dla pojazdów Audi). Spór dotyczy korzystania z graficznego znaku towarowego Audi na oferowanej przez GQ części zamiennej, tj. osłony chłodnicy. Używanie to było o tyle nietypowe, ponieważ dotyczyło uwzględnienie miejsca, w którym miał zostać przymocowany oryginalny emblemat Audi.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej miał za zadanie rozstrzygnąć przede wszystkim, czy (i) taka forma używania znaku towarowego Audi mogła naruszać funkcje znaku towarowego, oraz (ii) czy techniczny charakter umieszczenia tego rodzaju elementu na kwestionowanej części zamiennej uzasadnia brak możliwości sprzeciwiania się używaniu znaku towarowego przez podmiot uprawniony.

Punktem wyjścia dla rozważań w niniejszym stanie faktycznym jest art. 14 ust. 1 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej („Rozporządzenie”). Zgodnie z nim, właściciel unijnego znaku towarowego nie jest uprawniony do zakazania osobie trzeciej używania w obrocie handlowym unijnego znaku towarowego do celów wskazania lub odniesienia się do towarów lub usług jako towarów lub usług właściciela danego znaku towarowego, w szczególności w przypadku gdy użycie tego znaku towarowego jest niezbędne do wskazania przeznaczenia towarów lub usług, w szczególności jako akcesoriów lub części zamiennych.

W pierwszej kolejności Trybunał pochylił się nad kwestią fundamentalną, a mianowicie – czy mamy w niniejszej sprawie do czynienia z używaniem znaku, które wypełnia przynajmniej jedną z funkcji znaku towarowego (odróżniającą, gwarancyjną, reklamową, inwestycyjną, komunikacyjną bądź ochrony przejrzystości rynku i konsumenta).

Trybunał uznał, że umieszczanie na elemencie chłodnicy kształtu zbieżnego z logotypem Audi, nawet tylko i wyłącznie w celu zamontowania oryginalnego emblematu, w celu sprzedaży tej części zamiennej może, oczywiście z uwzględnieniem oceny podobieństwa, naruszać funkcje znaku towarowego. Twierdzenie to uzasadniono także tym, że do czasu zamontowania oryginalnego emblematu, na kwestionowanej części zamiennej widoczne jest oznaczenie identyczne ze znakiem towarowym Audi.

Tym samym TSUE stwierdził, że osoba trzecia, która bez zgody producenta pojazdów, uprawnionego z rejestracji unijnego znaku towarowego, przywozi i oferuje do sprzedaży części zamienne, na których jest odzwierciedlony znak towarowe tegoż producenta (nawet w charakterze technicznym, pod montaż oryginalnego emblematu), używa oznaczenia w obrocie handlowym w sposób mogący naruszać funkcje znaku towarowego.

Kluczowym jednak dla rozstrzygnięcia tej sprawy była ocena, czy takie używanie mieści się w ramach wspomnianego na wstępnie wyjątku – używania dla oznaczenia przeznaczenia produktu – wobec to którego uprawniony nie może się sprzeciwić.

Trybunał podkreślił, że możliwość powołania się na ograniczenie wyłączności uprawnionego z rejestracji znaku towarowego istnieje wówczas, gdy odniesienie się do takie znaku jest niezbędne do wskazania przeznaczenia oferowanego przez osobę trzecią produktu lub usługi. Takie użycie ma mieć na celu tylko i wyłącznie wskazanie na właściwość towaru lub usługi.

Tymczasem w niniejszej sprawie umieszczenie odwzorowania znaku towarowego Audi miało na celu maksymalne zbliżenie tej części zamiennej do oryginału, a zatem nie służyło wskazaniu jej przeznaczenia. Wobec tego Trybunał wskazał, że takie użycie nie jest objęte ograniczeniem, o którym mowa w art. 14 ust. 1 lit. c Rozporządzenia, a tym samym producent ma możliwość sprzeciwiać się takiemu używaniu jego znaku towarowego przez osobę trzecią (bądź też identycznemu lub podobnemu) w odniesieniu do części zamiennych, jeśli takie użycie polega na umieszczeniu tegoż znaku w celu zapewnienia miejsca na montaż oryginalnego emblematu, przy czym nie ma w tym zakresie znaczenia, czy istnieje techniczna możliwość zamontowania tego oryginalnego emblematu bez umieszczenia na części zamiennej odwzorowania znaku towarowego.

W oparciu o powyższe odpowiedzi i stanowisko TSUE ostateczne rozstrzygnięcie zostanie wydane przez Sąd Okręgowy w Warszawie, przed którym cała sprawa się toczy. To on ostatecznie wskaże zwycięzcę tego toczącego się od 2017 r. sporu.

Sygn. wyroku: C-334/22

Ostatnie wynagrodzenie i odprawa emerytalna z ulgą dla seniorów

Przychód z odprawy emerytalnej oraz ostatniego wynagrodzenia do wysokości 85 528 zł korzysta z tzw. ulgi dla seniorów – pod warunkiem, że wypłata tych świadczeń nastąpi przed wypłatą pierwszej emerytury. Jeśli płatnik nie zastosował zwolnienia, podatnik może je samodzielnie wyłączyć z przychodów opodatkowanych i przenieść do przychodów zwolnionych. Potwierdza to skarbówka w najnowszej interpretacji.

Podatniczka wystąpiła z wnioskiem o interpretację, który dotyczył podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania ze zwolnienia od opodatkowania, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 154 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (o PIT), tzw. ulgi dla pracujących seniorów.

Jej zatrudnienie ustało 27 września 2023 r. W związku z przejściem na emeryturę, została wypłacona jej 9 października 2023 r. odprawa emerytalna wraz z ostatnim wynagrodzeniem należnym za wrzesień. Od kwoty wynagrodzenia i odprawy pracodawca pobrał zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych, mimo że 30 czerwca 2023 r. złożyła ona pracodawcy oświadczenie na formularzu PIT-2, w sprawie stosowania przez płatnika zwolnienia od podatku dochodowego do przychodów podatnika po ukończeniu 60. roku życia w przypadku kobiety (art. 12 ust. 1, art. 21 ust. 1 pkt 154 ustawy o PIT). Płatnik nie zastosował złożonego oświadczenia, ponieważ oświadczenie zgodnie z przepisami obowiązywało do dnia rozwiązania umowy o pracę, tj. do 27 września 2023 r., w związku z rozwiązaniem stosunku pracy i przejściem na emeryturę. Podlegała ona ubezpieczeniom społecznym z tytułu uzyskanych przychodów, była zatrudniona na pełny etat na umowę o pracę. Zgodnie z decyzją ZUS data przyznania jej emerytury to 12 października, natomiast wypłata emerytury nastąpiła 18 października 2023 r.

Ostatnie wynagrodzenie i odprawa przed wypłata emerytury

Podatniczka zapytała organy skarbowe, czy ostatnie wynagrodzenie i odprawę emerytalną (nabycie prawa 27 września) może zakwalifikować w zeznaniu rocznym PIT-36 jako przychód, do którego stosuje się zwolnienie od podatku dochodowego z tytułu ukończenia przez Panią 60. roku życia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 154 ustawy o PIT? Czy kwotę ww. przychodu może ręcznie przenieść w zeznaniu rocznym PIT-36, w rubrykę jako przychód zwolniony, mimo że w PIT-11 będzie ujęty jako przychód opodatkowany?

Jej zdaniem pobranie i odprowadzenie do urzędu skarbowego zaliczki na podatek od osób fizycznych od przychodu uzyskanego z tytułu odprawy i ostatniej pensji, wypłaconej 9 października przez płatnika, tylko i wyłącznie wynikało z faktu, że z dniem rozwiązania stosunku pracy, tj. 27 września wygasło oświadczenie złożone przez nią w sprawie stosowania przez płatnika zwolnienia od podatku od przychodów podatnika po ukończeniu 60. roku w przypadku kobiety. Płatnik nie mógł zastosować owego zwolnienia podatkowego. Natomiast podatniczka uważa, że może zastosować zwolnienie w rozliczeniu rocznym za 2023 r., do kwoty przychodu otrzymanego 9 października, tj. do przychodu z tytułu odprawy emerytalnej i ostatniej pensji. Ponieważ, aby skorzystać z omawianego zwolnienia, podatnik nie może otrzymywać mimo nabycia uprawnienia, świadczeń wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 154 ustawy o PIT. Z art. 21 ust. 1 pkt 154 ustawy o PIT wynika, że zwolnione od podatku są przychody otrzymane przez podatnika, który mimo nabycia uprawnienia do emerytury, tej emerytury nie otrzymuje. Tym samym, warunek „nieotrzymywania emerytury” jako warunek do zastosowania ww. zwolnienia podatkowego, powinien być spełniony na moment otrzymania przychodu, tj. na moment wypłaty należności ze stosunku pracy.

Fiskus: Podatnik samodzielnie może dokonać korekty

W interpretacji z 5 lutego 2024 r. (nr 0113-KDIPT2-2.4011.914.2023.1.AKR) dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przyznał rację podatniczce.

Stwierdził, że przychód uzyskany przez podatniczkę z tytułu odprawy emerytalnej oraz ostatniego wynagrodzenia za wrzesień 2023 r. do wysokości 85 528 zł, korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 154 ustawy o PIT. Wypłata tych świadczeń nastąpiła bowiem przed wypłatą pierwszej emerytury. Podatniczka może zatem, w rocznym zeznaniu podatkowym za 2023 r. zastosować ulgę dla seniorów w odniesieniu do kwot przychodu z tytułu odprawy emerytalnej oraz ostatniego wynagrodzenia należnego za wrzesień 2023 r. do wysokości 85 528 zł, tj. może je samodzielnie wyłączyć z przychodów opodatkowanych i przenieść do przychodów zwolnionych.

Dyrektor KIS podkreślił, że warunkiem skorzystania z przedmiotowej ulgi jest nieuzyskiwanie, mimo nabycia uprawnienia, nie tylko emerytury, o której mowa we wniosku, ale również innych świadczeń wymienionych enumeratywnie w art. 21 ust. 1 pkt 154 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Eksperci: Podatnik sam decyduje o uldze

-Należy zauważyć, że formularz PIT 11 który podatnik otrzymuje od płatnika nie jest wyznacznikiem stosowania ulg podatkowych. To podatnik sam decyduje na podstawie przepisów prawa, czy jest beneficjentem ulgi podatkowej i niezależnie od tego, co znajduje się w informacji podatkowej, którą otrzymał od płatnika – podkreśla Michał Cielibała, doradca podatkowy, prezes Biurex sp. z o.o.

Zauważa on, że formularz PIT-11 przy rozliczeniu podatkowym jest źródłem informacji, która może być korygowana w zakresie kosztów uzyskania.

– Informacje o składce zdrowotnej ubezpieczeniowej oraz wysokości zaliczki na podatek stanowią dane, które później służą podatnikowi do wyliczenia wysokości rocznego podatku dochodowego. Nawet jeżeli w wyniku błędu płatnik pobrałby zawyżoną zaliczkę na podatek dochodowy, to podatnik rozliczając w zeznaniu rocznym uzyska korektę i obliczy właściwą wysokość podatku dochodowego. Należy pamiętać, że płatnik ponosi odpowiedzialność karno-skarbową jedynie w przypadku gdy zaniży pobraną zaliczkę – podkreśla Michał Cielibała.

Ekspert dodaje, że pobór zaliczki przez płatnika w kwocie zawyżonej i wpłacenie tej zaliczki do fiskusa nie wywołuje konsekwencji skarbowych, a jedynie blokuje przez jakiś czas środki podatnika, który odzyskuje je w wyniku złożenia zeznania podatkowego.

– Słusznie organ podatkowy stwierdził, że może podatnik, może ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 154 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pogląd organu jest jak najbardziej prawidłowy. Jedyne czego w tej interpretacji brak, to wskazania, dlaczego nie należy dokonać korekty deklaracji PIT-11. Jednak wydana interpretacja jest jak najbardziej zasadna i odpowiada prawu – ocenia dr Mateusz Gogoldoradca podatkowy w Kancelarii Głowacki i Wspólnicy.

Czym jest rynek kapitałowy i jak działa?

Rynek kapitałowy stanowi platformę do transakcji związanych z instrumentami finansowymi, w tym akcjami i obligacjami. Jego główną funkcją jest umożliwienie emitentom pozyskiwanie środków finansowych oraz zapewnienie inwestorom, czyli nabywcom papierów wartościowych, szansy na finansowy zysk. 

Sprawdź, co wpływa na prawidłowe funkcjonowanie rynku, czym jest rynek regulowany, jak wygląda obrót instrumentami finansowymi i jakie instytucje zajmują się prowadzeniem nadzoru, zapewniając bezpieczeństwo finansom państwa. 

Rynek kapitałowy

Rynek kapitałowy to część systemu finansowego, która zajmuje się kupnem i sprzedażą długoterminowych instrumentów finansowych. Obejmuje on zarówno rynek pierwotny, na którym firmy i rządy wydają nowe papiery wartościowe, jak i rynek wtórny, na którym inwestorzy kupują i sprzedają istniejące papiery wartościowe. Działa on na zasadzie oferty i popytu, gdzie ceny instrumentów finansowych, takich jak akcje czy obligacje, są ustalane na podstawie oceny ich wartości przez inwestorów. Rynek kapitałowy odgrywa niezwykle ważną rolę w gospodarce, umożliwiając firmom pozyskiwanie kapitału na rozwój i inwestycje, a inwestorom – osiąganie zysków z inwestycji.

Podmioty rynku kapitałowego

Rynek kapitałowy składa się z wielu różnych podmiotów, które wspólnie tworzą złożony i dynamiczny ekosystem finansowy. Każdy z tych podmiotów odgrywa unikalną rolę, przyczyniając się do efektywności, stabilności oraz przejrzystości tego rynku. 

Instytucje finansowe to podstawowi gracze na rynku zajmujący się zarządzaniem, inwestowaniem oraz pośrednictwem finansowym. Do tej grupy należą banki centralne i komercyjne, takie jak Europejski Bank Centralny czy Federalna Rezerwa w USA. Regulują podaż pieniądza i stopy procentowe, co bezpośrednio wpływa na rynek kapitałowy. Banki komercyjne często uczestniczą w obrocie papierami wartościowymi i oferują usługi związane z inwestowaniem.

Inne instytucje finansowe to:

  • Fundusze emerytalne i inwestycyjne to instytucje, które gromadzą kapitał od inwestorów i reinwestują go w różne instrumenty finansowe, w tym akcje, obligacje oraz inne aktywa. 
  • Towarzystwa Ubezpieczeniowe inwestują środki zgromadzone z opłat ubezpieczeniowych, często skupiając się na stabilnych i długoterminowych inwestycjach.

Instytucje wspierające i nadzorujące rynek:

  • Domy maklerskie i doradcy inwestycyjni — oferują usługi pośrednictwa w obrocie papierami wartościowymi i doradztwo inwestycyjne dla klientów indywidualnych i instytucjonalnych.
  • Publiczne rynki giełdowe i animatorzy rynku — giełdy, takie jak New York Stock Exchange czy Warszawska Giełda Papierów Wartościowych to miejsca, w których odbywa się handel akcjami, obligacjami i innymi instrumentami. Animatorzy rynku zapewniają płynność handlu poprzez kupno i sprzedaż papierów wartościowych.
  • Komisja Nadzoru Finansowego i Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych to instytucje nadzorujące działalność rynku kapitałowego, dbające o jego transparentność i bezpieczeństwo. Odpowiadają za regulacje, licencjonowanie oraz nadzór nad uczestnikami rynku.
  • Indywidualni inwestorzy to osoby fizyczne, które inwestują swoje środki na rynku kapitałowym. Mogą oni inwestować bezpośrednio lub za pośrednictwem funduszy inwestycyjnych, kont maklerskich itp. Indywidualni inwestorzy odgrywają ważną rolę na rynku, wprowadzając do niego dodatkową płynność i różnorodność inwestycyjną.

Razem te podmioty tworzą złożoną strukturę rynku kapitałowego, na którym każdy uczestnik przyczynia się do jego sprawności i rozwoju, powodując wzrost i stabilność gospodarczą.

Sprawdź ofertę: Obsługi prawnej rynku kapitałowego

KNF — nadzór nad rynkiem kapitałowym

Zgodnie z ustawą regulującą nadzór nad rynkiem kapitałowym, wyznaczona jest instytucja odpowiedzialna za tę kontrolę wraz z określonymi głównymi zadaniami. 

Komisja Nadzoru Finansowego (KNF) jest organem nadzorującym, którego głównym zadaniem jest zapewnienie prawidłowej pracy rynku, a także ochrona obrotu i bezpieczeństwa inwestorów. KNF zajmuje się tworzeniem przepisów prawnych i prowadzeniem działań edukacyjnych związanych z rynkiem kapitałowym będącym pod ciągłym nadzorem.

Komisja ma także uprawnienia do zatwierdzania publicznych dokumentów informacyjnych dotyczących emisji papierów wartościowych i ich wprowadzania do obrotu na regulowanym rynku. Ponadto KNF sprawuje nadzór, w określonym zakresie, nad Alternatywnym Systemem Obrotu (ASO). Istotną funkcją Komisji jest także rozwiązywanie konfliktów między uczestnikami rynku kapitałowego. Ustawa szczegółowo określa prawa i obowiązki KNF jako instytucji nadzorującej rynek kapitałowy.

Rodzaje ryzyka rynku kapitałowego

Ryzyko na rynku kapitałowym jest znaczące i można je opisać jako odstępstwo od przewidywanego wyniku ustalonego celu. Ryzyka na tym rynku mają różnorodne źródła i są pod wpływem wielu zmiennych czynników. Do głównych rodzajów ryzyka na rynku kapitałowym należą:

  • Ryzyko rynkowe, które powstaje z powodu nieprecyzyjnie określonych czasów trwania inwestycji, niekorzystnych wahań cen papierów wartościowych oraz braku ochrony przed ryzykiem.
  • Ryzyko płynności dotyczy zdolności do szybkiej konwersji papierów wartościowych na gotówkę bez obniżania ich ceny. Wiąże się z procesem sprzedaży lub zakupu danego aktywa.
  • Ryzyko finansowe odnosi się do emitentów, których działalność jest finansowana przez dług. Jego źródłem może być na przykład niewłaściwa analiza papierów wartościowych.
  • Ryzyko inflacji jest związane ze zmianami w sile nabywczej pieniądza wynikającymi z inflacji.
  • Ryzyko stopy procentowej pojawia się w wyniku zmian stóp procentowych na rynku, które wpływają na wartość instrumentów finansowych opartych na stopach procentowych i na dochody inwestorów.
  • Ryzyko walutowe spowodowane jest zmianami w kursach walut. Dotyczy to inwestorów, którzy mają instrumenty finansowe w walucie obcej.
  • Ryzyko emitenta wynika z niewydolności działania emitenta. Może wystąpić, gdy emitent nie spełnia określonych wymagań lub niewłaściwie zarządza środkami uzyskanymi z emisji.
  • Ryzyko branżowe zależy od kondycji rynkowej danej branży.

Transakcja wniesienia aportem udziałów w polskiej spółce z o.o. do spółki cypryjskiej

Zespół kancelarii w składzie: r.pr. Bogdan Dzudzewicz oraz r.pr. dr Karolina Szczepańska – Leśniewska wsparli Klienta w transakcji wniesienia aportem udziałów o wartości kilku milionów złotych w polskiej spółce z o.o. do spółki cypryjskiej.

Transakcja obejmowała podwyższenie kapitału zakładowego w spółce limited liability company na Cyprze i wniesienie wkładu niepieniężnego w postaci udziałów w polskiej spółce z ograniczoną odpowiedzialnością. Transakcja wniesienia udziałów aportem może stanowić alternatywę dla sprzedaży udziałów.

Pomoc udzielona przez Kancelarię obejmowała także kwestie związane z transgranicznym charakterem transakcji oraz współpracę z Kancelarią cypryjską.

PRZYGOTUJ SIĘ PRACODAWCO! JUŻ NIEDŁUGO WEJDZIE W ŻYCIE USTAWA O SYGNALISTACH

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1937 z dnia 23 października 2019 roku w sprawie ochrony osób zgłaszających naruszenia prawa Unii, czyli tzw. dyrektywy o sygnalistach, zaczęła obowiązywać 16 grudnia 2019 r.

Unia Europejska przewidziała dwa etapy wdrożenia przepisów na grunt przepisów krajowych. Czas na implementację do polskiego porządku prawnego względem organów administracji publicznej zatrudniających co najmniej 50 pracowników oraz przedsiębiorstw zatrudniających ponad 250 pracowników wyznaczony został do dnia 17 grudnia 2021 r. Kolejny etap wdrożenia – w odniesieniu do mniejszych przedsiębiorstw, na rzecz których pracę świadczy co najmniej 50 pracowników wyznaczony został na 17 grudnia 2023 r. Niestety ani w pierwszym, ani w drugim przypadku Polska nie dotrzymała wyznaczonego terminu.

Obecnie trwają wzmożone prace nad projektem ustawy o ochronie osób zgłaszających naruszenia prawa (tzw. ustawa o sygnalistach). Zgodnie z zapowiedziami, rząd planuje przyjąć projekt w pierwszym kwartale 2024 r., w związku z czym już niedługo na pracodawcach, na rzecz których wykonuje lub świadczy prace co najmniej 50 osób, będą ciążyć nowe obowiązki.

Głównym celem wdrożenia założeń dyrektywy o sygnalistach jest zapewnienie im wysokiego poziomu ochrony przed tzw. działaniami odwetowymi, których otwarty katalog został wskazany w projekcie ustawy.  

Prace nad ustawą wciąż trwają, jednakże zgodnie z projektem z 8 stycznia 2024 r. sygnaliści mogą skorzystać z trzech kanałów zgłaszania nieprawidłowości: wewnętrznego (wewnętrzna procedura zgłaszania nieprawidłowości), zewnętrznego (tj. do wyodrębnionych organów administracji publicznej) lub ujawnienia publicznego (do informacji publicznej).

Wdrożenie założeń dyrektywy oznacza dla przedsiębiorców oraz podmiotów publicznych konieczność przygotowania i wdrożenia nowych procedur wewnętrznych. 

Ustawa określa rodzaje nieprawidłowości, które podlegać będą zgłoszeniu w ramach procedur przewidzianych ustawą. Naruszeniem prawa w rozumieniu projektu ustawy jest działanie lub zaniechanie niezgodne z prawem lub mające na celu obejście prawa dotyczące:

1)       zamówień publicznych;

2)       usług, produktów i rynków finansowych;

3)       przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu;

4)       bezpieczeństwa produktów i ich zgodności z wymogami;

5)       bezpieczeństwa transportu;

6)       ochrony środowiska;

7)       ochrony radiologicznej i bezpieczeństwa jądrowego;

8)       bezpieczeństwa żywności i pasz;

9)       zdrowia i dobrostanu zwierząt;

10)    zdrowia publicznego;

11)    ochrony konsumentów;

12)    ochrony prywatności i danych osobowych;

13)    bezpieczeństwa sieci i systemów teleinformatycznych;

14)    interesów finansowych skarbu państwa Rzeczypospolitej Polskiej, jednostki samorządu terytorialnego oraz Unii Europejskiej;

15)    rynku wewnętrznego Unii Europejskiej, w tym publiczno-prawnych zasad konkurencji i pomocy państwa oraz opodatkowania osób prawnych.

Ustawodawca przewiduje możliwość poszerzenia katalogu nieprawidłowości, których dotyczyć może zgłoszenie. Ustawodawca dopuszcza bowiem, by dany przedsiębiorca dodatkowo ustanowił zgłaszanie naruszeń dotyczących obowiązujących w tym podmiocie regulacji wewnętrznych lub standardów etycznych, które zostały ustanowione na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego i pozostają z nimi zgodne.

PROCEDURA WEWNĘTRZNEGO ZGŁASZANIA NIEPRAWIDŁOWOŚCI

Obowiązki wynikające z ustawy w zakresie ustalenia wewnętrznej procedury zgłaszania naruszeń dotyczą jednostek publicznych oraz przedsiębiorstw, na rzecz którego wykonuje lub świadczy pracę co najmniej 50 osób. Przyjąć należy, ze pula ta obejmuje nie tylko pracowników w rozumieniu Kodeksu pracy, ale również osoby zatrudnione na umowach cywilnoprawnych czy B2B.

Podmioty na rzecz których wykonuje lub świadczy prace mniej niż 50 osób również mogą ustalić taką procedurę – zależy to wówczas wyłącznie od ich decyzji, bowiem na podstawie ustawy nie są do tego zobowiązane.

W pierwszej kolejności należy przeprowadzić konsultacje odnośnie projektu procedury zgłoszeń wewnętrznych z zakładową organizacją związkową albo – jeśli nie funkcjonuje organizacja związkowa – z przedstawicielami osób świadczących pracę na rzecz tego podmiotu, wyłonionymi w trybie u niego przyjętym.

Konsultacje trwają nie krócej niż 5 dni i nie dłużej niż 10 dni od dnia przedstawienia przez podmiot prawny projektu procedury. Po odbyciu konsultacji, procedura wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia podania jej do wiadomości osób wykonujących pracę, w sposób przyjęty w danym podmiocie prawnym.

Projekt ustawy przewiduje konieczne elementy procedury zgłoszeń wewnętrznych, która powinna określać:

  1. wewnętrzną jednostkę organizacyjną lub osobę w ramach struktury organizacyjnej podmiotu prawnego lub podmiot zewnętrzny, upoważnione przez podmiot prawny do przyjmowania zgłoszeń;
  2. sposoby przekazywania zgłoszeń przez zgłaszającego (obejmujące przynajmniej możliwość dokonywania zgłoszeń ustnie lub pisemnie) wraz z jego adresem korespondencyjnym lub adresem poczty elektronicznej, zwanych dalej „adresem do kontaktu”;
  3. bezstronną, wewnętrzną jednostkę organizacyjną lub osobę w ramach struktury organizacyjnej podmiotu prawnego, upoważnione do podejmowania działań następczych, włączając w to weryfikację zgłoszenia i dalszą komunikację ze zgłaszającym, w tym występowanie o dodatkowe informacje i przekazywanie zgłaszającemu informacji zwrotnej; rolę tę może pełnić wewnętrzna jednostka organizacyjna lub osoba, o których mowa w pkt 1, jeżeli zapewniają bezstronność;
  4. obowiązek potwierdzenia zgłaszającemu przyjęcia zgłoszenia w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania, chyba że zgłaszający nie podał adresu do kontaktu, na który należy przekazać potwierdzenie;
  5. obowiązek podjęcia, z zachowaniem należytej staranności, działań następczych przez jednostkę organizacyjną lub osobę, o których mowa w pkt 3;
  6. maksymalny termin na przekazanie zgłaszającemu informacji zwrotnej;
  7. zrozumiałe i łatwo dostępne informacje na temat dokonywania zgłoszeń zewnętrznych do Rzecznika Praw Obywatelskich albo organów publicznych oraz, w stosownych przypadkach, do instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii Europejskiej.

Przedsiębiorca jest zobowiązany do przekazania zgłaszającemu informacji zwrotnej w terminie wyznaczonym projektem ustawy. Informacja zwrotna powinna być przekazana w terminie nieprzekraczającym 3 miesięcy od potwierdzenia przyjęcia zgłoszenia lub od upływu 7 dni od dnia dokonania zgłoszenia, chyba że zgłaszający nie podał adresu do kontaktu, na który należy przekazać informację zwrotną.

Procedura zgłoszeń wewnętrznych może przewidywać dodatkowe elementy, takie jak:

  1. wskazanie katalogu dodatkowych naruszeń, które mogą być zgłaszane w ramach procedury, poza naruszeniami, które przewidziane zostały w ustawie;
  2. wskazanie czynników ryzyka odpowiadających profilowi działalności podmiotu prawnego sprzyjających możliwości wystąpienia określonych naruszeń;
  3. informację, że zgłoszenie może w każdym przypadku nastąpić również do Rzecznika Praw Obywatelskich albo organu publicznego z pominięciem procedury zgłoszeń wewnętrznych;
  4. określenie systemu zachęt do korzystania z procedury zgłoszeń wewnętrznych, w przypadku gdy naruszeniu prawa można skutecznie zaradzić w ramach struktury organizacyjnej podmiotu prawnego, a osoba dokonująca zgłoszenia uważa, że nie zachodzi ryzyko działań odwetowych.

Zgłoszenie pisemne może być dokonane w postaci papierowej lub elektronicznej.

Zgłoszenie ustne może być dokonane telefonicznie lub w formie bezpośredniego spotkania zezgłaszającym (w ciągu 14 dni od otrzymania wniosku zgłaszającego o zorganizowanie spotkania) dokumentowanego nagraniem rozmowy lub sporządzeniem protokołu albo za pośrednictwem innych systemów komunikacji głosowej – w tym za pośrednictwem nagrywanej linii telefonicznej lub innego nagrywanego systemu komunikacji głosowej, za zgodą zgłaszającego, co jest dokumentowane w formie dokładnej transkrypcji rozmowy i sporządzenia  protokołu rozmowy.

Przedsiębiorca zobowiązany jest zapewnić, aby procedura zgłoszeń wewnętrznych oraz związane z tym przetwarzanie danych osobowych uniemożliwiały uzyskanie dostępu do informacji objętych zgłoszeniem nieupoważnionym osobom oraz zapewniały ochronę poufności tożsamości zgłaszającego, osoby, której dotyczy zgłoszenie, oraz osoby trzeciej wskazanej w zgłoszeniu.

Ochrona poufności dotyczy informacji, na podstawie których można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować tożsamość takich osób.

Ochronę poufności ma wzmacniać fakt, że osoby upoważnione do przyjmowania i weryfikowania zgłoszeń, a także wykonywania działań następczych muszą być zobowiązane do zachowania tajemnicy w zakresie informacji i danych osobowych, które uzyskały w ramach przyjmowania i weryfikacji zgłoszeń oraz podejmowania działań następczych, także po ustaniu stosunku pracy lub innego stosunku prawnego, w ramach którego wykonywały tę pracę. 

Po przetworzeniu zgłoszenia, przedsiębiorca zobowiązany jest do powzięcia działań następczych, które mają doprowadzić do zbadania i oceny prawdziwości zarzutów zawartych w zgłoszeniu oraz zaradzenia naruszeniom będącym przedmiotem zgłoszeń.

Projket ustawy nie określa wprost, jakie działania następcze należy w przypadku poszczególnych nieprawidłowości podjąć, jednakże z treści przepisów wynika, że działania następcze, powinny obejmować ocenę mającą na celu ustalenie czy istnieją dowody, że mogło dojść do naruszenia. W przypadku gdy ocena jest negatywna (w ocenie osoby odpowiedzialnej nie doszło do naruszenia) postepowanie w wyniku zgłoszenia można zamknąć, o czym niezwłocznie należy poinformować sygnalistę (o takiej decyzji i jej przyczynach) – wraz z odpowiednim uzasadnieniem.

W przypadku oceny pozytywnej (osoba odpowiedzialna uzna, że naruszenie miało miejsce), należy podjąć odpowiednie działania w celu rozwiązania problemu zgłaszanego przez sygnalistę, o czym również informuje sygnalistę.

Przedsiębiorca zobowiązany jest do prowadzenia rejestru zgłoszeń wewnętrznych, który zawiera:

  1. numer zgłoszenia;
  2. przedmiot naruszenia;
  3. dane osobowe zgłaszającego oraz osoby, której dotyczy zgłoszenie, niezbędne do identyfikacji tych osób;
  4. adres do kontaktu zgłaszającego;
  5. datę dokonania zgłoszenia wewnętrznego;
  6. informację o podjętych działaniach następczych; 
  7. datę zakończenia sprawy.

Kolejny sukces w sprawie kredytów walutowych

Z przyjemnością informujemy o uzyskaniu dla klienta Kancelarii kolejnego korzystnego wyroku w sprawie o stwierdzenie nieważności umowy kredytu waloryzowanego do franka szwajcarskiego. Sąd Okręgowy w Poznaniu w wydanym przez siebie wyroku ustalił nieważność umowy kredytowej. W konsekwencji umowa kredytu jest traktowana tak, jakby nigdy nie została zawarta.

Na skutek ustalenia nieważności kredytu frankowego strony są zobowiązane zwrócić na swoją rzecz wszystko, co sobie wzajemnie świadczyły:

  • bank musi oddać sumę wpłaconych przez Klienta rat, a także opłat, prowizji i ubezpieczeń, które były związane z kredytem;
  • Klient musi z kolei zwrócić na rzecz banku kwotę udostępnionego kapitału.

Wyrok nie jest prawomocny – rozliczenie następuje po uprawomocnieniu się wyroku.

Nasi Klienci od ponad 10 lat
Razem od ponad 10 lat
Facebook
LinkedIn